Pumba was eerst het geschenkje voor opa, midden in het grote campo huis groeide hij op als een gelukkige hond. Opa werd echter minder en minder zelfstandig en moest naar een home, waarna Pumba in een voorlopig opvanggezin kwam, vrienden van de familie.

Hij was geliefd en bemind, opa was stapelgek op hem maar sinds hij weg is staat het leven van Pumba op losse schroeven. Hij werd bij ons gebracht nadat ze hem niet meer konden houden, hij zit nu bij ons en is wat van de kaart.

Pumba werd doof geboren maar dat hindert hem niet. Hij is van nature een lieve vriendelijke hond. Hij kan soms schrikken omdat hij het niet kan horen, maar in je bijzijn is hij een knuffelaar van de bovenste plank.

Wie geeft deze lieve schat een kans? Hij verdient het zo.